Fighting

مشکلات هنوزم مث گذشته هستن...میان...میرن...اما حالم این روزا خوبه...خیلی خوب...انگیره پیدا کردم...اما خودمم دقیقا نمیدونم چی باعث شد انگیزه بگیرم...تونستم خودمو ببخشم اما نه کامل...زمان لازمه و اینکه ببینم ک اون اشتباهات گذشته ام باعث شده ک ببشتر قدر این روزامو بدونم...ک بدونم اگه باز برگردم ب گذشته چی در انتظارمه...من طعم شکست رو چشیدم...قلبمو ب درد آورد...شاید اگه من بگم ک چیو شکست میدونم بهم بگن ک این فقط جز تصورات خودته...مث روانشناسی ک پیشش رفتم و گفت تو فک میکنی ک شکست خوردی در صورتی ک اینطوری نیس...اما میدونید هیچوقت نمیتونید در مورد شکست ها و موفقیت های کسی اظهار نظر کرد چون دید هرکسی متفاوته شاید زندگی ای ک مدنظر منه از نظر یه نفر احمقانه باشه اما برای من ایده آل باشه...شاید یه اتفاق برای من شکست باشه اما برای کس دیگه ای نه! برای من متوسط بودن یه شکست بود...یه شکست بزرگ...هیچ اتفاقی انقدر روحیمو داغون نکرد...